Ik weet niet precies wanneer of hoe ik het heb gedaan. Maar ik heb haar los gelaten. Ze ging, denk ik, ergens mee met de tijd. Tijd die ik kreeg van haar. Ik heb die niet genomen. Op een dag komt ze terug. Dat heeft ze me gezegd. Dan hangen we weer vast. Zijn we te zwaar. Ik hoop dat er dan nog tijd zal zijn.

Rita ligt languit op de mat. Haar ogen zijn gesloten en ze snuift zachtjes. Ze droomt. Haar Spaanse bloed warmt op in de ochtendzon. Op de keukenradio speelt Piano Man van Billy Joel. Het wordt een mooie dag. Het gevoel overvalt me dat alles goed gaat. Dingen zijn stabiel en er is balans. Alles voelt weer normaal. Een seconde schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik dat niet mag denken. Dat dit veilige gevoel maar een illusie is. Ik dwing mezelf de gedachte achter me te late

Ze staart me aan met een blik die ik niet kan thuisbrengen. De kringen onder haar ogen verraden dat ze moe is. De lachrimpels in haar gezicht vertellen me dat dat niet alleen komt door de pijn. Haar wenkbrauwen zijn vakkundig geplukt. Niet te veel, niet te weinig. Het enige bewijs van de ijdelheid die ze herbergt. Een krullend zwart haartje ontsiert haar sterke kin. Ze heeft geen sierlijk gezicht, maar ik vind het wel mooi. In haar grote groene ogen huist altijd een streepje

Verwachtingen. Mensen zeggen graag dat ze niets verwachten, maar ik betwijfel of dat waar is. Ik heb het gevoel dat iedereen altijd iets verwacht. Of ergens op hoopt. Voor mij zijn die twee synoniem. Niet iedereen denkt zo merk ik. Dat vind ik vreemd. Want leven is voor mij hopen. Hoop, en dus verwachting, is de saus van het leven. De je ne sais quoi die alles een tikkeltje mooier maakt. Het hoeft niet concreet te zijn. Soms zijn verwachtingen wel heel erg specifiek, zoals de

Ik ben een ordelijk mens. Dingen hebben een plek. Er zit structuur in mijn papieren. En een pas gedweilde vloer kan me vrolijk stemmen. Ik kom uit een georganiseerd huishouden. Zowel mijn vader als mijn moeder zijn ordelijke, gestructureerde mensen. In vergelijking met hen zou je mij zelfs een beetje wanordelijk kunnen noemen. Ik leef in een huis met mensen die je ook best een beetje wanordelijk zou kunnen noemen. Maar in vergelijking met mij dan. Hun dingen hebben geen plek.

Ken je dat gevoel? Je ontmoet iemand en het klikt. Koetjes en kalfjes. Een gezamenlijke liefde voor goed geplaatste gifjes. Gedeelde blikken bij opmerkelijke uitspraken van omstaanders. Geleidelijk aan groeit er een vriendschap. Maar niet zomaar een. Eentje die je toont dat je graag gezien mag worden. Met al uw rariteiten. Met al uw drama. Met al uw tranen en verdriet. ´t Zijn schoon mensen die u aan uw licht herinneren, wanneer je zelf in het donker dwaalt. Die u niet hun vr

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Het is een spreuk die al honderden jaren het advies is voor een gelukkig leven. Onze gezondheid is een dierbaar goed. Terecht. Maar ik hoor nu niet meer bij die groep, de groep van de gezonde mensen. Ik ben een van de sjarels die erin geslaagd is om, onze moderne geneeskunde en uitgebreide kennis ten spijt, ziek te worden. Ik wou dat ik kon zeggen hoe ik het gedaan heb, zodat ik anderen tenminste van hetzelfde lot zou kunnen vrijwaren

Op de goede dagen vergeet ik dat er slechte zijn. Op de slechte voelt het alsof er nooit goede zijn geweest. De slechte halen de bovenhand tegenwoordig. Alleen de gedachte dat de kinderen hier niet om gevraagd hebben, haalt me ’s ochtends uit bed. Ik weet niet of ik anders aan de dag zou beginnen. Ze zijn zoals andere kinderen. Ondankbaar, veeleisend en de reden van mijn bestaan. Als je er over nadenkt, is een ouder-kind relatie best heftig. Maar we doen het. Daar heeft de na

Ik zie aan alles dat hij anders naar me kijkt. Ik ben niet meer de vrouw die ik voor hem ooit was. Het meisje waarvoor hij ooit viel, ben ik al lang niet meer. We groeiden samen op. Zestien en zeventien waren we, toen de vonk oversloeg. Toen hormonen ons bewust maakten van elkaars bestaan. Toen we alleen maar buiten de lijntjes kleurden. Er is sindsdien veel gebeurd. Veel bijgekomen. We hebben stormen getrotseerd. Maar nog nooit was een van ons de storm. Deze keer wel. Er woe

Op de achtergrond zoemt de wasmachine. Ik tik op mijn toetsenbord, maar weet niet goed wat ik doe. Door de kier van het schuifraam glijdt een bries naar binnen. In de tuin naast ons hoor ik het vrolijke getsjilp van de mussenfamilie die in de haagbeuk woont. Het huis staat al jaren leeg. Sinds kort woont Fons de fazant er ook. De lente staat voor de deur. De tijd van opnieuw beginnen. Normaal grijp ik de eerste kans om naar buiten te gaan, maar nu doet het me weinig. De laats

Ik voel me kwetsbaar, zo spiernaakt in de grijsbruine, troebele Noordzee. Of het water koud of warm is, merk ik niet op. Ik dein mee op de golven en een ongemakkelijk gevoel bekruipt me. Ik haat in de zee zijn. De prachtige, eindeloze, mysterieuze zee. De zee die neemt. Die onverbiddelijk doodt. Die geheimen herbergt waarnaar de mens nooit zal stoppen zoeken. Ik heb hier geen controle en dat gevoel verlamt me. De vrouw naast me zegt dat ik te ver van de kust ben om terug te g

Ik zit in de wachtzaal in het ziekenhuis. Deze keer geen heftig onderzoek, denk ik, maar een gewone controle bij de gynaecoloog. Zoals bij normale mensen. Vriendelijk groet ik de andere mensen in de wachtzaal. Ik vind het fijn dat ik in een omgeving woon waarin mensen elkaar nog groeten. Een kort knikje en een glimlach volstaan om elkaar wat erkenning te geven. Ik neem mijn kleine notitieblok uit mijn handtas en een potlood. Sinds ik ziek ben, probeer ik minder te scrollen op

Ik word wakker om 5u58. Ruim drie kwartier voor mijn wekker gaat en mijn dagtaak als moeder en organisator van het huishouden begint. Ik probeer me vast te klampen aan mijn droom. Iets met mijn vriendelijke ex-directeur en slapen in mijn valies op de grond, maar het was gezellig. Ik voelde wel dat ik er terug bij hoorde, bij mijn oude job, al was de situatie compleet geschift. Het was een fijn gevoel. Ik probeer terug in mijn droom te glijden, maar het lukt me niet. Naast mij

Vandaag ga ik eindelijk een nieuwe tattoo laten zetten. Ik ben nerveus. Niet voor de tattoo zelf, ik heb er tenslotte al vijf, maar het is wel mijn eerste tattoo sinds mijn diagnose met MS. Op zich is er geen indicatie dat je met MS geen tattoo mag zetten, je moet alleen rekening houden met de data voor de MRI´s. Eindelijk is er nog eens tijd genoeg tussen de MRI´s om er voor te gaan. Ik ben altijd al fan geweest van tatoeages. Het is voor mij een manier om permanent kunst en

Ik loop vast op de zin dat ik milder moet zijn voor mezelf. Ik begrijp de boodschap, maar de paradox in de zin zelf maakt me opstandig. Als ik iets geleerd heb over mezelf in de afgelopen maanden, dan is het dat ik moeilijk naar mezelf kan luisteren omdat ik mezelf niet hoor. Ik ben een mensenmens, een optimist en gever. En op zich ben ik daar trots op. Maar ik ben daardoor ook een spons. Ik neem alles op wat er rond mij gebeurt. Soms is dat een echte superkracht, heel handig