Het kattenkruid

Rita ligt languit op de mat. Haar ogen zijn gesloten en ze snuift zachtjes. Ze droomt. Haar Spaanse bloed warmt op in de ochtendzon. Op de keukenradio speelt Piano Man van Billy Joel. Het wordt een mooie dag.

Het gevoel overvalt me dat alles goed gaat. Dingen zijn stabiel en er is balans. Alles voelt weer normaal.

Een seconde schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik dat niet mag denken. Dat dit veilige gevoel maar een illusie is. Ik dwing mezelf de gedachte achter me te laten.

In de keuken schenk ik mezelf nog een tas koffie in. I still don´t understand staat in grote letters op de tas, daarrond enkele lachende emoji´s. Ik glimlach. Toepasselijk.

Door het schuifraam wandel ik blootvoets het terras op. De stenen zijn nog koud. Het is zeven uur want in de verte bromt de veerboot.

Achter de bomen aan de overkant komt de zon op. De rijzige stammen splitsen de gloeiende bol op in reepjes. Dunne en dikke. Scherven van een immense kracht. Met gesloten ogen probeer ik al wat warmte op te vangen. Lang niet de enige die nu zo op het terras staat lijkt me.

Met een zucht plof ik me neer op de loungeset in de hoek. Het kattenkruid is al goed opgeschoten door de regen van de afgelopen dagen. Het zal nu niet zo lang meer duren voor ik hier weer uren naar de bijen kan zitten staren. Mijn soort van meditatie. Ik hoop dat ze komen. Ik heb er nog niet zoveel gezien.