Kortverhaal 1

Ik word wakker om 5u58. Ruim drie kwartier voor mijn wekker gaat en mijn dagtaak als moeder en organisator van het huishouden begint. Ik probeer me vast te klampen aan mijn droom. Iets met mijn vriendelijke ex-directeur en slapen in mijn valies op de grond, maar het was gezellig. Ik voelde wel dat ik er terug bij hoorde, bij mijn oude job, al was de situatie compleet geschift. Het was een fijn gevoel. Ik probeer terug in mijn droom te glijden, maar het lukt me niet.

Naast mij snurken de hond en mijn wederhelft vredig. Wat ben ik jaloers op hoe zij slapen. Ik slaap vast ook soms zo, maar ik zie dat niet van mezelf, dus ik ben jaloers op hen.

Ik sta op en schuifel heel stil naar de badkamer. Op het toilet open ik mijn dagagenda en check ik snel mijn mails. Achter de deur hoor ik de hond al wachten om naar beneden te gaan. Om te zorgen dat ze in haar ongeduld de slapende tieners niet wekt, maan ik haar stil aan. Soms denk ik dat ze me begrijpt. Soms verwijt ik haar dat ze me straal negeert.

Ik schuifel terug naar de slaapkamer waar manlief ook wakker blijkt. Sinds hij minder thuis werkt, moet hij terug vroeg opstaan om op tijd op kantoor te geraken. Het zint hem niet. Hij morrelt wat op zijn telefoon en ploft met een trieste “nog 5 minuutjes” terug neer. De hond springt op het bed en vlijt zich naast hem neer. Het is plots terug heel stil.

6u45. Mijn wekker gaat. Tijd om de tieners te wekken en aan het ochtendritueel te beginnen dat zich in bijna elk huis in Vlaanderen afspeelt.

--

Wanneer iedereen de deur uit is, begin ik op te ruimen. Terwijl ik de kruimels van de tafel veeg en de vaatwasser in ruim, dwalen mijn gedachten af. Dat doen ze wel vaker tegenwoordig. Ik probeer me ter herinneren hoe ik vroeger op tijd op mijn werk geraakte. Nu lijkt naar buiten gaan een dagtaak en vergeet ik steevast dat ik zelf ook moet ontbijten. Vroeger had ik al 10 mails beantwoord en zat de eerste vergadering er al bijna op.

Er is volgens mij geen duidelijk aanwijsbare reden voor dit gebrek aan productiviteit, behalve dat ik overdrijf en te veel in mijn hoofd woon. Soms leg ik de schuld voor mijn emotionele toestand bij mijn opvoeding, nog vaker bij mijn chaotische echtgenoot. Maar het vaakst gewoon bij mezelf. Ik ben ziek geworden en ik overdrijf nu gewoon.

Ik moet milder zijn voor mezelf zegt de psycholoog. Ik moet mezelf mild toespreken zoals ik zou doen bij een vriendin. Maar die redenering houdt weinig steek. Want zelfs al zou ik mild zijn, zoals ik zou zijn voor een vriendin, ik ga er niet van uit dat ik echt weet wat ik zeg. Dus hoe helpt dat me dan?

De afwasmachine piept en haalt me uit mijn gedachtenspiraal. Tijd om iets nuttig te doen.