groene ogen

Ze staart me aan met een blik die ik niet kan thuisbrengen. De kringen onder haar ogen verraden dat ze moe is. De lachrimpels in haar gezicht vertellen me dat dat niet alleen komt door de pijn.

Haar wenkbrauwen zijn vakkundig geplukt. Niet te veel, niet te weinig. Het enige bewijs van de ijdelheid die ze herbergt. Een krullend zwart haartje ontsiert haar sterke kin. Ze heeft geen sierlijk gezicht, maar ik vind het wel mooi. In haar grote groene ogen huist altijd een streepje plezier, alsof er iets goed staat te gebeuren. Alsof ze weet wat er komt en niet kan wachten om te zien of jij het ook voelt. Haar haren draagt ze steevast in een warrige knot op haar hoofd. Er zitten al wat grijze tussen. Ik weet dat ze daar heel trots op is.

We kennen elkaar al lang. Het is geen vriendschap, dat woord is te klein om te beschrijven wat er zich tussen ons afspeelt. Het is ook geen liefde. Daarvoor is het te lelijk.

Ik weet niet of ze blij is. Ze slaat haar ogen neer. Alsof naar me kijken te moeilijk is. Haar mondhoeken zijn niet omhoog gekruld zoals gewoonlijk. Haar rug is lichtjes gebogen.

Wanneer ze opkijkt, glinstert er een traan in haar ooghoek. Het streepje plezier heeft plaats gemaakt voor een blik die ik niet ken. Wanneer ze haar wenkbrauwen fronst, begrijp ik dat het boosheid is. Een traan rolt over haar wang, op de voet gevolgd door een tweede. Haar gezicht verstart en ze barst in huilen uit.

Ik wou dat ik haar kon vastnemen, maar ik weet dat ik niets kan zeggen om het beter te maken. Dus ik staar haar aan. Ik onwetend en zij gebroken.

Ik wil haar zeggen dat het niet eerlijk is. Dat het niet waar is. Dat het snel weer voorbij zal zijn. Maar ze zou weten dat ik lieg. Mijn woorden zouden niet landen en ik zou haar alleen maar meer pijn doen.

We kunnen hier allebei niets aan doen. We kunnen het alleen ondergaan en hopen dat het morgen weer beter gaat. Al weten we allebei dat hopen op dit punt zinloos is.

Ik recht mijn rug en veeg mijn tranen af. Morgen zal het beter zijn.